header_client_250914b

Cliënt aan het woord

Van score 23 (zware vorm van depressie) naar score 0 in 4 maanden tijd, met behulp van de specialisten bij HSK!
 
1,5 jaar geleden had ik mijn eerste burn-out. Daar ben ik toen redelijk snel weer bovenop gekomen met behulp van een maatschappelijk werker en mijn werkgever die me rust liet nemen en later mij de gelegenheid gaf in een andere functie terug te keren op kantoor. Ik werkte toen 15 jaar bij die werkgever en zij waren super tevreden over mij en wilde mij dus absoluut niet kwijt en hebben me toen die mogelijkheid geboden. Ik heb die met beide handen aangegrepen maar ging eigenlijk weer op mijn oude voet verder, hetgeen inhield dat ik mijn werk boven aan mijn lijst had staan, daarna kwamen mijn kinderen en mijn partner en pas ver onderaan kwam ik zelf. 

Met als gevolg dat 1,5 jaar later de onrust in mijn lijf weer terugkwam; het begon met slecht slapen, na 4 uur slaap baden in het zweet wakker worden en vervolgens niet meer in kunnen slapen van het malen en piekeren. Ondertussen maar door blijven werken en mezelf groot houden. Helaas trof ik een leidinggevende die niet professioneel was/is, waarbij ik mezelf blootgaf en kwetsbaar opstelde door haar te vertellen van mijn wederom opkomende symptomen. Maar in plaats van mij te helpen vergrootte zij alleen maar mijn onzekerheid en angst. Mezelf ziek melden durfde ik niet, omdat ik bang was dat dat het begin zou zijn van weer een burn-out (als je er aan toe geeft dan is het er ook).

Ik besloot de eer aan mezelf te houden en te solliciteren naar een andere baan en dit lukte nog direct ook. Ik dacht door even een andere baan aan te nemen dat alles weer zou veranderen en opgelost zou zijn. Niets is echter minder waar. Ik bezocht de huisarts en probeerde diverse medicatie (die helaas niet werkte). Ik vergat door mijn eigenwijsheid de medicatie in te nemen en ging er slordig mee om, met als gevolg dat ik nog steeds maar 4 uur per nacht (onrustig) sliep en een constante spanning in mijn lichaam had. Uiteindelijk kwam ik in oktober bij HSK terecht.

Ik stond absoluut niet open voor hulp van een externe, ik was heel mijn leven al een sterk persoon die alles zelf regelde en oploste. Bij mijn eerste gesprek noteerde psycholoog Daphne de diagnose Ongedifferentieerde Stoornis. Ik kreeg de score 23, hetgeen betekende 'zware vorm van depressie'. Nog steeds was het aan mijn gezicht niet goed af te lezen, gaf Daphne ook aan, ik kon nog steeds heel goed een masker opdoen en me anders voor doen dan ik voelde. Maar ondertussen begon ik echt 'kapot' te zijn, de wereld heel somber in te zien en zelfs gedachten te hebben over het niet meer verder willen leven. 

Dit zou nooit meer goed komen, ik was een ramp voor mijn kinderen, voor mijn partner en voor de wereld om mij heen. De baan waar ik was aangenomen had ik afgezegd, ik kon niet anders, want zowel lichamelijk als geestelijk kon ik niet meer functioneren. Dus boem daar kwam nog een klap bij; ik was in een keer werkeloos, dus zonder inkomen, maar ook nog eens zonder WW-uitkering. Na een arbeidsverleden van 23 jaar had ik in een keer niets meer. 

Niemand die op mij zat te wachten, mijn kinderen namen afstand van me en zeiden vaak 'we willen een andere moeder, want jij doet zo onaardig tegen ons'. Ik kon ze niet eens een knuffel geven, ik kon niet bedenken wat we 's avonds zouden eten, laat staan dat ik naar de winkel kon gaan om de boodschappen te halen. Ik werd 's nachts wakker en lag vervolgens uren te woelen en na te denken en me zorgen te maken hoe ik de dag weer tegemoet moest gaan; ik wilde niet meer opstaan, maar in bed liggen was ook frustrerend, want slapen kon ik niet, ook niet na het innemen van 3 slaappillen.

Daphne begon een traject met me; maar ik liet nog steeds niet toe dat die hulp mij zou helpen. Ik dacht: "ja ja, ik heb een stempel gekregen, jullie pakken een boekje en werken de hoofdstukken 1 voor 1 af  en dan is het klaar". Maar ik kon de opdrachten niet uitvoeren, mijn hersenen zaten op slot (puur ter bescherming voor mij om verdere schade te voorkomen), maar dit zorgde ervoor dat ik nergens meer toe in staat was. Ik, die spontane, attente, vlotte, energieke, enthousiaste zorgzame moeder kon totaal niets meer en zag het leven oprecht niet meer zitten.

Op een gegeven moment spraken wij in de sessie over de mogelijkheid om te worden opgenomen in een instelling die in een rustige omgeving ligt en die speciaal bedoeld is voor deze mensen die even uit hun dagelijkse (huishoudelijke) leven moeten worden gehaald om volledig tot rust te komen. het zou gaan om een opname van 6 tot 10 weken, ik moest de site maar eens bekijken en het samen met mijn partner bespreken. Nou, ik schrok me dood; wat zou dit betekenen voor de buitenwereld, voor mijn kinderen, wat zou men zeggen over mij...? Want dat vond ik altijd erg belangrijk; wat vindt de buitenwereld van mij en mijn gedrag.

De site gaf veel duidelijke informatie en mijn partner gaf aan dat als dit goed zou zijn dat we dit zouden kunnen regelen, praktisch gezien dan. Maar nee, daar was ik echt niet aan toe, hoe zou ik doordeweeks daar kunnen zijn en mijn kinderen niet zien en dan alleen in het weekend naar huis komen. Echt, dat maakte me alleen maar banger. Maar ook, bedacht ik later, is dat wellicht het punt geweest waarop ik tegen mezelf zei: "en nu is het klaar, je gaat je laten helpen want alleen dan kom je hier uit en kan je er weer zijn voor je partner en kinderen en alle mensen die jou liefhebben om je heen".

Dat was ook het moment waarop ik samen met Daphne heb besloten een afspraak te maken bij de psychiater van HSK die mij de juiste medicijnen voor zou kunnen schrijven. Helaas moest ik 4 weken wachten tot ik daar terecht kon, maar ondertussen begon ik, zo goed en kwaad als het me lukte, mijn huiswerk te maken en Daphne toe te laten om mij te helpen. Ook mijn partner heeft een sessie bijgewoond en dat was voor mij heel fijn, ook Daphne gaf aan dat als fijn te ervaren. 

Mijn partner heeft me al die tijd enorm gesteund; hij nam me elke zondag mee uit wandelen, de ene keer bespraken we heel veel, de andere keer zeiden we niets; maar dat kon en kan. Hij maakte elke avond samen met mij een lijstje met afspraken waar ik naar toe moest en met boodschappen die ik moest halen. Hij belde mij meerdere keren per dag op om te vragen hoe het met me ging (achteraf denk ik dat hij zich zorgen maakte als ik alleen was en deed hij dit om te checken dat ik geen rare dingen aan het doen was). 
Hij heeft ervoor gezorgd dat we, hoe druk het ook was op zijn werk, samen 5 dagen naar de Veluwe zijn gegaan om even weg te zijn uit de dagelijkse 'sleur'. Mijn schoonzusjes, beiden een drukke baan, zijn toen bij ons in huis gekomen en hebben 5 dagen voor onze kinderen gezorgd zodat wij ook echt lekker zonder zorgen samen weg konden. In die dagen op de Veluwe had ik de medicatie van de psychiater gekregen en ging ik op pad met een zak vol pillen. In mijn agenda zette ik reminders om ze in te nemen en op tijd, want ik wilde nu echt geholpen worden. Het heeft toen nog 2 weken geduurd voordat de medicatie aan sloeg, maar net voor Kerstmis sliep ik voor het eerst een hele nacht door en werd ik al meteen anders wakker. 

De nachten daarna sliep ik nog langer en langzaamaan begon ik al een ander mens te worden; mijn hersenen en lichaam kregen de rust die ze nodig hadden en daardoor gaven zij mij weer langzaam terug wat ik nodig had; energie! Ik begon me direct een ander mens te voelen en had weer zin om op te staan, om me leuk aan te kleden om me mooi te maken, en het belangrijkste om weer dingen te ondernemen met mijn partner en onze kinderen. Ik genoot weer van ze; ik wilde ze alleen maar knuffelen ik wilde ze nooit meer loslaten. Ik zei elke dag als ik wakker werd na een hele nacht slapen: "oh wat heb ik heerlijk geslapen en wat heb ik zin om de dag tegemoet te gaan". 

Na 1,5 week heb ik Daphne een mail gestuurd met mijn ontwikkelingen waar ik zo trots op was, om haar aan te geven dat we wat mij betreft de sessies kunnen afbouwen of stoppen. We hebben toen de terugvalpreventie nog gedaan en inderdaad heb ik mijn laatste sessie bij haar gehad (wel met de afspraak dat mocht ik het nodig vinden dat ik dan altijd bij haar terecht kan) en zo had ik de dag daarna een afspraak bij de psychiater en ook hij was erg tevreden en blij voor mij. Ik mag een tweetal medicijnen proberen wat af te bouwen, dat mag ik naar mijn eigen gevoel doen. Maar zelf is mijn motto: al moet ik ze de rest van mijn leven slikken, dat maakt me niets uit; ze hebben me geholpen de wereld weer positief in te kijken en het leven weer de moeite waard te vinden.

Ik heb geleerd dat als je zo diep gaat dat het dan belangrijk is dat je hulp moet aanvaarden van mensen die daarvoor zijn en dat je ook de mensen die heel dichtbij je zijn en je 'echte' vrienden deelgenoot moet maken (voor zover je dit kunt) van waar je in zit en dat je ze aangeeft of je wel of geen contact wil, want zonder de mensen om je heen lukt het je niet. En wat ik ook bevestigd heb gekregen is dat je kinderen onvoorwaardelijk van je houden, maar het aanvoelen als ook zij even wat afstand moeten nemen van je. 

Voor iedereen die op dit moment in dat diepe gat zit of staat; je kunt nog veel dieper en soms is dat ook nodig om er volgens langzaam weer uit te kunnen krabbelen, maar onthoud; je komt hier echt weer uit! Als jij dat wilt en als je de hulp aanvaardt die je wordt geboden en die nodig is om er volgens op eigen kracht weer iets moois van te maken.